به سایت مرکز تحقیقات حلال خوش آمدید.

اشتراک مسلمانان در معیار حلال

اشتراک ادیان در معیار حلال

حلال در مسیر تقریب

گرد آمدن مسلمین حول محور حلال حرکتی بسیار ارزنده ، سازنده و وحدت بخش است. همه ی مسلمین گرد محور حلال در غذا و پوشاک و روش زندگی ، به آموزه های قرآنی عمل می کنند و امروزه این حرکت همچون بحث بانکداری اسلامی انظار جهانیان را به خود جلب نموده است . امروز حتی غیر مسلمانان هم به غذای خلال روی آورده و از این طریق به طور غیرمستقیم، شیوه ی مسلمانی را برگزیده اند. برند حلال امروزه در سراسر جهان حضور دارد و یک سوم مردم جهان ( یعنی مسلمانها ) روزانه با آن سروکار دارند .

 حلال برندی است که مسلمانها جز به آن نمی اندیشند و برای بدست آوردن محصولات حلال حاضرند گاهی تا ۲۵ درصد گرانتر هزینه کنند و حتی برای رسیدن به آن به سفرهای برون شهری بروند. این برند که امروزه شناخته شده ترین برند اقتصادی - فرهنگی است، الگوی یک برند وحدت بخش میان دو میلیارد انسان ( با فرهنگ ها و قویت ها و زبان های مختلف ) است.

مسلمان ها پیش از بررسی برند کارخانه تولیدکننده کالا نخست به سراغ حلال بودن کالا می روند و سپس شاخصه های دیگر را دنبال می نمایند.

حلال برند همبستگی مسلمان ها در سراسر جهان ، زمینه ساز بازار بزرگ مشترک مسلمانان و برند تضمین رضایت الهی است.

امروز بسیار دیده میشود که حتی غیرمسلمانان نیز در فروشگاه های کشورهای غیراسلامی ، سراغ محصولات حلال را می گیرند . استقبال غیر مسلمانان از حلال ، پیام فراگیری این فرهنگ را بیش از پیش حکایت می کند و آینده ای ویژه را برای حلال به دنبال خواهد داشت.

حلال و حرام از دیدگاه سایر ادیان

حلال و حرام از دیدگاه سایر ادیان

در مطلب ذیل به صورت اجمالی به بیان شباهت ها و تفاوت های انواع ذبح در ادیان مختلف می پردازیم.

 

ذبح در دین زرتشت

به طور کلی در دین زرتشت، قوانین خاصی در مورد ذبح نیامده است. به عقیده زرتشتیان، زرتشت، تنها اصول دین را آورده است، و فروع دین باید توسط علما و دانشمندان در هر دوره بر طبق مقتضیات زمان و مکان، بیان گردد.

به نظر زرتشتیان، متخصصین علوم تغذیه و بهداشت باید تعیین کنند که چه‌ حیواناتی حلال گوشت (قابل خوردن) و چه حیواناتی حرام گوشتند(غیر قابل‌ خوردنند) و در دین آنها تعیین نشده است. همچنین هر حیوانی را می‌توان ذبح کرد و سالم بودن آن را متخصصین (بهداشت گوشت) باید تشخیص دهند.

به اعتقاد زرتشتیان، همه حیوانات به یک روش، ذبح می‌شوند. به نظر آنها لازم نیست که ذبح‌کننده، زرتشتی باشد؛ بلکه آنها تابع اکثریت جمعیت ساکن در محلّ زندگیشان هستند. مثلا در ایران، آنها تابع مردم مسمانند و از ذبیحه‌های آنها استفاده می‌کنند و گوشت خوک نیز نمی‌خورند و در هند، تابع مردم آن‌جا هستند و به تبع هندوها گوشت گاو نمی‌خورند.  زرتشتیان در این زمینه نیز مطابق زمان، عمل می‌کنند.

دربارهء ذکر نام خدا هنگام ذبح، باید گفت اگر حیوان به عنوان نذر، ذبح‌ می‌شود باید نام خدا را بر آن ببرند؛ امّا چنانچه آن را برای شادی روح مرده و به عنوان خیرات، ذبح می‌کنند هنگام ذبح می‌گویند:«روان فلانی شاد باد»

 

ذبح در یهود

یهودیت مانند اسلام معتقد است که دین برای کسی که به آن باور دارد یک شیوه کامل زندگی است که در مورد هر وجهی از وجوه حیات رهنمودها و فرمان هایی را ارائه می کند. در دین یهود به مجموعه این قوانین و احکام هلاخا یا شریعت یهودی می گویند.

یهودیان به مجموعه قوانین مذهبی در باره خوراکی ها و نحوه آماده کردن غذا «کَشْروت» می گویند. کشروت در لغت به معنی شایستگی و مطابقت با آداب مذهبی است و واژه «کاشر» به معنای آماده یا مناسب بودن برای استفاده متناسب با آداب مذهبی است. در ضمن، هر وسیله ای که موافق با آداب مذهبی ساخته شود یا حتی هر انسانی که شایسته و مطابق قوانین مذهبی رفتار نماید، «وسیله یا انسان کاشر» خوانده می شود. در مورد خوراکیها متضاد واژه کاشر، «طارِف» است.

قوانین کشروت بطور کلی شامل سه موضوع می شود: نوع مادۀ غذایی، طرز تهیه آن مادۀ غذایی، و نحوه مصرف مواد غذایی.

در تورات امر شده که در میان چهارپایان تنها می توان از گوشت آنهایی استفاده کرد که سم شکافته داشته باشند و نشخوار کنند و اگرفقط یکی از این علائم را داشته باشند حرام هستند. همچنین شیر و سایر فرآورده های لبنیاتی تنها در صورتی کاشر است که از حیوان کاشر به دست آمده باشد.

مراحل تهیه و پخت مواد خوراکی که طبق شریعت یهود اجرای آن واجب است عبارتند از: انتخاب حیوان حلال گوشت، اطمینان از سلامت کامل آن، ذبح صحیح و شرعی، جدا نمودن رگ و پیه از گوشت، زدودن کامل خون از گوشت، کاربرد ظروف مخصوص گوشت در تهیه، پخت و مصرف آن، نظارت فردی متعهد بر مراحل پخت هر ماده غذایی، خودداری از پخت و مصرف همزمان گوشت با فراورده های شیری، بازبینی دقیق سبزی ها و میوه ها از کرم و حشرات پیش از هرگونه استفاده، و دقت در مصرف فراورده های انگور (که یهودی مؤمن و متعهد، آن را تهیه کرده باشد)

 به غذایی که با رعایت موازین فوق تهیه شده است، غذای کاشر گفته می شود.

ذبح حیوان کاشر می بایست توسط فردی که آموزش های مذهبی دیده و مدرک معتبری دریافت کرده است انجام شود. این فرد ابتدا باید حیوان کاشر را معاینه کرده و مطمئن شود که هیچ زخم و یا شکستگی و نقص عضو ندارد.

عمل ذبح با کارد مخصوص و با بریدن گلوی حیوان به صورتی که کمترین درد را به حیوان بدهد انجام می شود.  بعد از ذبح شوخت ریه و امحا و احشای حیوان ذبح شده را معاینه می کند تا از سلامتی آن مطمئن شود. گوشت حیوان کاشر باید مدتی در نمک بماند تا همه خون آن خارج شود، چرا که برای یهودیان اکل خون حرام است.

در میان آبزیان، تنها ماهی هایی که باله داشته وبدنشان از فلس پوشیده باشد کاشر محسوب می شوند و میگو، خرچنگ،کوسه، خاویار، اختاپوس و امثال آن کاملا حرام می باشند.

اکنون کارخانجاتی در کشورهای مختلف مختص تولیدات کوشر هستند و محصولات خود را با علامت خاص کوشر عرضه می کنند و بسیاری از فروشگاه‌های آمریکایی و اروپایی قفسه هایی را به این محصولات اختصاص داده اند و اتحادیه کلیمیان ارتدکس تولیدات حدود ۴۵۰۰ کارگاه تولید محصولات کوشر را زیر نــظر دارد و حــدود ۳۰۰ ســازمان فـقط در آمــریکــا، گواهی های کوشر را صادر می کنند و حجم بسیار زیاد این تجارت، کوشر را به یک فرآیند اقتصادی قابل توجه تبدیل کرده است که البته اصلا قابل مقایسه با حجم تجارت محصولات حلال نیست ولی از یک واقعیت اقتصادی حکایت دارد.

 

ذبح در مسیحیت

امروز در کشورهایی که آیین مسیحیت، دین رسمی آنهاست و اغلب‌ کشورهای پیشرفته را تشکیل می‌دهند، ذبح حیوانات با دستگاههای جدید انجام‌ می‌شود و در بیشتر کشورهای توسعه یافته، بیهوش کردن حیوان قبل از ذبح، به صورت یک قانون درآمده است. در واقع مسیحیان در کشتارگاهها، ناحیه گلوی‌ حیوان را می‌برند؛ همان‌گونه که در ذبح اسلامی و یهودی نیز گلوی حیوان‌ بریده می‌شود، امّا احکام جزئی و مفصّلی که در این دو دین رعایت می‌شود، در مسیحیت وجود ندارد.

زهیر أعرجی در این باره می‌نویسد:«دین مسیحیت، قانون خاصی در ارتباط با احکام ذبح ندارد، و چون حواریون عیسی (ع) از یهود و مؤمن به شریعت موسی‌ (ع)بودند، احکام یهودیت را در ذبایحشان اجرا می‌نمودند. منابع اصلی مسیحیت‌ ذکر می‌کنند که برخی از حواریون عیسی(ع)، راهی مغایر با شریعت موسی (ع) را درپیش گرفتند و پولس‌ ۴ به مسیحیتی بشارت داد که مقداری با احکام موسی (ع) تفاوت داشت. همچنین مرقس گفت که موسی (ع) فرموده است : «چیزی خارج‌ از انسان نیست که اگر داخل آن شود، آن را نجس کند». و بر این اساس مرقس، حلیّت تمام گوشتها، بلکه حلیّت تمام خوردنیها و آشامیدنیها را استنباط نمود، و این خلاف احکام یهود است. پیتر نیز این روش را در پیش گرفت. و این چنین، مسیحیان به احکام شریعت موسی(ع)در مورد ذبح، بی‌توجهی نمودند. بجز مسیحیان قبطی که در این حکم با دیگر مسیحیان، تفاوت دارند؛ امّا از حضرت‌ مسیح(ع)نصّی روشن در مورد احکام ذبح، وارد نشده است.

امروزه بیشتر مذاهب و فرقه‌های مسیحی ( که اجمالا معتقد به تثلیثند) نام‌ خدا یا نام مسیح را بر ذبیحه‌هایشان نمی‌برند؛بلکه آنها اساسا احکام گسترده‌ای‌ در مورد ذبح ندارند.

 

اطلاعات تماس

دسترسی سریع

پیوندها

محصولات

آدرس : تهران - خیابان ولیعصر - بالاتر از میدان ولیعصر - کوچه دانش کیان - پلاک 24

تلفن : 88909033 - 021

اتوماسیون اداری

نقشه سایت

نمابر : 88890858 - 021

پست الکترونیک : info@halal.gov.ir

تالار گفتگو

ورود اعضا

موسسه موضوع شناسی احکام فقهی

© حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به مرکز تحقیقات حلال جمهوری اسلامی ایران است.

حلال و حرام از دیدگاه سایر ادیان

همکاران بین المللی

  • اشتراک ادیان در معیار حلال

    حلال و حرام از دیدگاه سایر ادیان

    در مطلب ذیل به صورت اجمالی به بیان شباهت ها و تفاوت های انواع ذبح در ادیان مختلف می پردازیم.

     

    ذبح در دین زرتشت

    به طور کلی در دین زرتشت، قوانین خاصی در مورد ذبح نیامده است. به عقیده زرتشتیان، زرتشت، تنها اصول دین را آورده است، و فروع دین باید توسط علما و دانشمندان در هر دوره بر طبق مقتضیات زمان و مکان، بیان گردد.

    به نظر زرتشتیان، متخصصین علوم تغذیه و بهداشت باید تعیین کنند که چه‌ حیواناتی حلال گوشت (قابل خوردن) و چه حیواناتی حرام گوشتند(غیر قابل‌ خوردنند) و در دین آنها تعیین نشده است. همچنین هر حیوانی را می‌توان ذبح کرد و سالم بودن آن را متخصصین (بهداشت گوشت) باید تشخیص دهند.

    به اعتقاد زرتشتیان، همه حیوانات به یک روش، ذبح می‌شوند. به نظر آنها لازم نیست که ذبح‌کننده، زرتشتی باشد؛ بلکه آنها تابع اکثریت جمعیت ساکن در محلّ زندگیشان هستند. مثلا در ایران، آنها تابع مردم مسمانند و از ذبیحه‌های آنها استفاده می‌کنند و گوشت خوک نیز نمی‌خورند و در هند، تابع مردم آن‌جا هستند و به تبع هندوها گوشت گاو نمی‌خورند.  زرتشتیان در این زمینه نیز مطابق زمان، عمل می‌کنند.

    دربارهء ذکر نام خدا هنگام ذبح، باید گفت اگر حیوان به عنوان نذر، ذبح‌ می‌شود باید نام خدا را بر آن ببرند؛ امّا چنانچه آن را برای شادی روح مرده و به عنوان خیرات، ذبح می‌کنند هنگام ذبح می‌گویند:«روان فلانی شاد باد»

     

    ذبح در یهود

    یهودیت مانند اسلام معتقد است که دین برای کسی که به آن باور دارد یک شیوه کامل زندگی است که در مورد هر وجهی از وجوه حیات رهنمودها و فرمان هایی را ارائه می کند. در دین یهود به مجموعه این قوانین و احکام هلاخا یا شریعت یهودی می گویند.

    یهودیان به مجموعه قوانین مذهبی در باره خوراکی ها و نحوه آماده کردن غذا «کَشْروت» می گویند. کشروت در لغت به معنی شایستگی و مطابقت با آداب مذهبی است و واژه «کاشر» به معنای آماده یا مناسب بودن برای استفاده متناسب با آداب مذهبی است. در ضمن، هر وسیله ای که موافق با آداب مذهبی ساخته شود یا حتی هر انسانی که شایسته و مطابق قوانین مذهبی رفتار نماید، «وسیله یا انسان کاشر» خوانده می شود. در مورد خوراکیها متضاد واژه کاشر، «طارِف» است.

    قوانین کشروت بطور کلی شامل سه موضوع می شود: نوع مادۀ غذایی، طرز تهیه آن مادۀ غذایی، و نحوه مصرف مواد غذایی.

    در تورات امر شده که در میان چهارپایان تنها می توان از گوشت آنهایی استفاده کرد که سم شکافته داشته باشند و نشخوار کنند و اگرفقط یکی از این علائم را داشته باشند حرام هستند. همچنین شیر و سایر فرآورده های لبنیاتی تنها در صورتی کاشر است که از حیوان کاشر به دست آمده باشد.

    مراحل تهیه و پخت مواد خوراکی که طبق شریعت یهود اجرای آن واجب است عبارتند از: انتخاب حیوان حلال گوشت، اطمینان از سلامت کامل آن، ذبح صحیح و شرعی، جدا نمودن رگ و پیه از گوشت، زدودن کامل خون از گوشت، کاربرد ظروف مخصوص گوشت در تهیه، پخت و مصرف آن، نظارت فردی متعهد بر مراحل پخت هر ماده غذایی، خودداری از پخت و مصرف همزمان گوشت با فراورده های شیری، بازبینی دقیق سبزی ها و میوه ها از کرم و حشرات پیش از هرگونه استفاده، و دقت در مصرف فراورده های انگور (که یهودی مؤمن و متعهد، آن را تهیه کرده باشد)

     به غذایی که با رعایت موازین فوق تهیه شده است، غذای کاشر گفته می شود.

    ذبح حیوان کاشر می بایست توسط فردی که آموزش های مذهبی دیده و مدرک معتبری دریافت کرده است انجام شود. این فرد ابتدا باید حیوان کاشر را معاینه کرده و مطمئن شود که هیچ زخم و یا شکستگی و نقص عضو ندارد.

    عمل ذبح با کارد مخصوص و با بریدن گلوی حیوان به صورتی که کمترین درد را به حیوان بدهد انجام می شود.  بعد از ذبح شوخت ریه و امحا و احشای حیوان ذبح شده را معاینه می کند تا از سلامتی آن مطمئن شود. گوشت حیوان کاشر باید مدتی در نمک بماند تا همه خون آن خارج شود، چرا که برای یهودیان اکل خون حرام است.

    در میان آبزیان، تنها ماهی هایی که باله داشته وبدنشان از فلس پوشیده باشد کاشر محسوب می شوند و میگو، خرچنگ،کوسه، خاویار، اختاپوس و امثال آن کاملا حرام می باشند.

    اکنون کارخانجاتی در کشورهای مختلف مختص تولیدات کوشر هستند و محصولات خود را با علامت خاص کوشر عرضه می کنند و بسیاری از فروشگاه‌های آمریکایی و اروپایی قفسه هایی را به این محصولات اختصاص داده اند و اتحادیه کلیمیان ارتدکس تولیدات حدود ۴۵۰۰ کارگاه تولید محصولات کوشر را زیر نــظر دارد و حــدود ۳۰۰ ســازمان فـقط در آمــریکــا، گواهی های کوشر را صادر می کنند و حجم بسیار زیاد این تجارت، کوشر را به یک فرآیند اقتصادی قابل توجه تبدیل کرده است که البته اصلا قابل مقایسه با حجم تجارت محصولات حلال نیست ولی از یک واقعیت اقتصادی حکایت دارد.

     

    ذبح در مسیحیت

    امروز در کشورهایی که آیین مسیحیت، دین رسمی آنهاست و اغلب‌ کشورهای پیشرفته را تشکیل می‌دهند، ذبح حیوانات با دستگاههای جدید انجام‌ می‌شود و در بیشتر کشورهای توسعه یافته، بیهوش کردن حیوان قبل از ذبح، به صورت یک قانون درآمده است. در واقع مسیحیان در کشتارگاهها، ناحیه گلوی‌ حیوان را می‌برند؛ همان‌گونه که در ذبح اسلامی و یهودی نیز گلوی حیوان‌ بریده می‌شود، امّا احکام جزئی و مفصّلی که در این دو دین رعایت می‌شود، در مسیحیت وجود ندارد.

    زهیر أعرجی در این باره می‌نویسد:«دین مسیحیت، قانون خاصی در ارتباط با احکام ذبح ندارد، و چون حواریون عیسی (ع) از یهود و مؤمن به شریعت موسی‌ (ع)بودند، احکام یهودیت را در ذبایحشان اجرا می‌نمودند. منابع اصلی مسیحیت‌ ذکر می‌کنند که برخی از حواریون عیسی(ع)، راهی مغایر با شریعت موسی (ع) را درپیش گرفتند و پولس‌ ۴ به مسیحیتی بشارت داد که مقداری با احکام موسی (ع) تفاوت داشت. همچنین مرقس گفت که موسی (ع) فرموده است : «چیزی خارج‌ از انسان نیست که اگر داخل آن شود، آن را نجس کند». و بر این اساس مرقس، حلیّت تمام گوشتها، بلکه حلیّت تمام خوردنیها و آشامیدنیها را استنباط نمود، و این خلاف احکام یهود است. پیتر نیز این روش را در پیش گرفت. و این چنین، مسیحیان به احکام شریعت موسی(ع)در مورد ذبح، بی‌توجهی نمودند. بجز مسیحیان قبطی که در این حکم با دیگر مسیحیان، تفاوت دارند؛ امّا از حضرت‌ مسیح(ع)نصّی روشن در مورد احکام ذبح، وارد نشده است.

    امروزه بیشتر مذاهب و فرقه‌های مسیحی ( که اجمالا معتقد به تثلیثند) نام‌ خدا یا نام مسیح را بر ذبیحه‌هایشان نمی‌برند؛بلکه آنها اساسا احکام گسترده‌ای‌ در مورد ذبح ندارند.

  • اشتراک مسلمانان در معیار حلال

    حلال در مسیر تقریب

    گرد آمدن مسلمین حول محور حلال حرکتی بسیار ارزنده ، سازنده و وحدت بخش است. همه ی مسلمین گرد محور حلال در غذا و پوشاک و روش زندگی ، به آموزه های قرآنی عمل می کنند و امروزه این حرکت همچون بحث بانکداری اسلامی انظار جهانیان را به خود جلب نموده است . امروز حتی غیر مسلمانان هم به غذای خلال روی آورده و از این طریق به طور غیرمستقیم، شیوه ی مسلمانی را برگزیده اند. برند حلال امروزه در سراسر جهان حضور دارد و یک سوم مردم جهان ( یعنی مسلمانها ) روزانه با آن سروکار دارند .

     حلال برندی است که مسلمانها جز به آن نمی اندیشند و برای بدست آوردن محصولات حلال حاضرند گاهی تا ۲۵ درصد گرانتر هزینه کنند و حتی برای رسیدن به آن به سفرهای برون شهری بروند. این برند که امروزه شناخته شده ترین برند اقتصادی - فرهنگی است، الگوی یک برند وحدت بخش میان دو میلیارد انسان ( با فرهنگ ها و قویت ها و زبان های مختلف ) است.

    مسلمان ها پیش از بررسی برند کارخانه تولیدکننده کالا نخست به سراغ حلال بودن کالا می روند و سپس شاخصه های دیگر را دنبال می نمایند.

    حلال برند همبستگی مسلمان ها در سراسر جهان ، زمینه ساز بازار بزرگ مشترک مسلمانان و برند تضمین رضایت الهی است.

    امروز بسیار دیده میشود که حتی غیرمسلمانان نیز در فروشگاه های کشورهای غیراسلامی ، سراغ محصولات حلال را می گیرند . استقبال غیر مسلمانان از حلال ، پیام فراگیری این فرهنگ را بیش از پیش حکایت می کند و آینده ای ویژه را برای حلال به دنبال خواهد داشت.